dr Rafał Woźniak
Adiunkt na Wydziale Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego.
Ekspertyza naukowa dr. Woźniaka obejmuje mikroekonometrię oraz wnioskowanie przyczynowo-skutkowe, ze szczególnym uwzględnieniem analizy danych panelowych i ewaluacji polityk. Jest autorem publikacji z zakresu ekonomii zdrowia oraz ewaluacji polityk publicznych w renomowanych czasopismach naukowych (m.in. (Social Indicators, Journal of Safety Research, Democratization, Journal of Public Policy), co potwierdza jego wysokie kompetencje w pracy z dużymi zbiorami danych i złożonymi modelami.
Dr Woźniak posiada doświadczenie w zarządzaniu projektami badawczymi i jest laureatem licznych wyróżnień (w tym uczelnianych nagród dydaktycznych, które dowodzą jego umiejętności przystępnego wyjaśniania złożonych zagadnień – niezwykle cennej w kontekście angażowania interesariuszy i upowszechniania wyników).
Działamy na rzecz budowy kapitału społecznego oraz podnoszenia standardu życia i zamożności w Polsce.
NIE PRZEGAP
NAJBLIŻSZEJ
DEBATY
Solidarność międzypokoleniowa będzie jednym z największych wyzwań polityki społecznej w XXI w.
Jednym z wciąż nierozwiązanych problemów obniżonej dzietności jest nieskupianie polityki rodzinnej wokół sprzężeń na styku z rynkiem pracy.
Zrównoważony rozwój to sytuacja, gdy bieżące pokolenia nie żyją na koszt przyszłych pokoleń.
Znaczącym czynnikiem podnoszenia standardu życia i zamożności w Polsce jest skuteczność zarządzania zarówno
na poziomie podstawowych jednostek państwa - gmin czy powiatów - jak
i samych przedsiębiorstw
Nowoczesny system emerytalny powinien znosić regułę wieku emerytalnego na rzecz zgromadzonej składki. Uelastyczni to rynek pracy oraz urealni jej rynkową wycenę.
Stabilność finansowa
jest dobrem publicznym
(S. Kluza 2006)
Gospodarka to ludzie
(S. Kluza 2006)
Konkurencja o kapitał ludzki będzie największą szansą i ryzykiem dla rozwoju cywilizacyjnego państw i regionów w XXIw.
Współczesne państwa będą konkurować międzynarodowo warunkami życia, które stwarzają dla swoich społeczeństw
Rolą państwa jest zapewnienie równowagi regulacyjnej dla sektora finansowego.
Jej nadmiar lub niedobór skutkuje chłodzeniem gospodarki lub wzrostem rynka niestabilności instytucji finansowych (S Kluza)