dr Konrad Walczyk
Wicedyrektor Instytutu Rozwoju Gospodarczego Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie (SGH). Związany z nią od chwili podjęcia studiów w SGH.
Wykłada makroekonomię i teorię opodatkowania. Prowadzi pracę badawczą i naukową w zakresie teorii opodatkowania i cykli koniunkturalnych. Ekspert od polityki podatkowej oraz badań i analizy koniunktury gospodarczej. Pracę naukową łączy z aktywnością praktyka. W latach 1999-2005 pracował w Departamencie Systemu Podatkowego w Ministerstwie Finansów (DSP). Był m.in. zastępcą dyrektora DSP odpowiedzialnym za opracowanie systemu e-Podatki; kierował projektem PHARE pt. „Modernizacja systemu poboru podatków i kontroli podatkowej”. Uczestnik licznych projektów NCN i NCBiR dot. polityki podatkowej, poboru podatków, skutków opodatkowania i zachowań podatników.
Działamy na rzecz budowy kapitału społecznego oraz podnoszenia standardu życia i zamożności w Polsce.
NIE PRZEGAP
NAJBLIŻSZEJ
DEBATY
Solidarność międzypokoleniowa będzie jednym z największych wyzwań polityki społecznej w XXI w.
Jednym z wciąż nierozwiązanych problemów obniżonej dzietności jest nieskupianie polityki rodzinnej wokół sprzężeń na styku z rynkiem pracy.
Zrównoważony rozwój to sytuacja, gdy bieżące pokolenia nie żyją na koszt przyszłych pokoleń.
Znaczącym czynnikiem podnoszenia standardu życia i zamożności w Polsce jest skuteczność zarządzania zarówno
na poziomie podstawowych jednostek państwa - gmin czy powiatów - jak
i samych przedsiębiorstw
Nowoczesny system emerytalny powinien znosić regułę wieku emerytalnego na rzecz zgromadzonej składki. Uelastyczni to rynek pracy oraz urealni jej rynkową wycenę.
Stabilność finansowa
jest dobrem publicznym
(S. Kluza 2006)
Gospodarka to ludzie
(S. Kluza 2006)
Konkurencja o kapitał ludzki będzie największą szansą i ryzykiem dla rozwoju cywilizacyjnego państw i regionów w XXIw.
Współczesne państwa będą konkurować międzynarodowo warunkami życia, które stwarzają dla swoich społeczeństw
Rolą państwa jest zapewnienie równowagi regulacyjnej dla sektora finansowego.
Jej nadmiar lub niedobór skutkuje chłodzeniem gospodarki lub wzrostem rynka niestabilności instytucji finansowych (S Kluza)